Elektriciteitspanne domper op fantastische Dacosse in Gent

Met het vooruitzicht op een zwoele zomeravond begaf uw festivalreporter zich vrijdagavond in zomerse stemming naar 'Bij St. Jacobs' te Gent voor wat beloofde een uitstekend concert te worden.

- door burgerjournalist Yvonne Buysen

Stipt op tijd betraden Serge Dacosse (foto) en zijn kwintet het podium. Zoals steeds wist de Brusselse uitblinker op elektrische bas zich te omringen met een team internationale muzikanten van exceptioneel kaliber.

Pianist/componist/arrangeur Michel Bisceglia hoeft geen introductie en bracht vrijdag alweer een staaltje van zijn kunnen op piano en fender rhodes. De charismatische José Toral, die eveneens een buitengewoon getalenteerd flamenco gitarist is, nam vrijdag percussie voor zijn rekening. Toral leverde het bewijs dat percussie geen ondersteunende rol speelt maar fundamenteel precisiewerk is, schitterend!

Talent

Een breedlachende Ramon "El Chispa" was die avond de tweede percussionist van het kwintet en bracht een totaal andere stijl dan Toral. Toch waren de twee perfect in harmonie en op elkaar afgestemd.

Trompetist Carlo Nardozza gaf de indruk een beetje onwennig op het podium te staan, maar wat een talent. Hij bezorgt je de ene koude rilling op de andere vooral bij het bespelen van de flugelhorn.

Noodlot

Dacosse's composities zijn stuk voor stuk parels, met enkele uitschieters zoals het nummer "Mateo". Het kwintet was net op dreef om voor hun slotnummer het beste van zichzelf te geven toen het noodlot toesloeg. Elektriciteitspanne. Ongeloof, teleurstelling, ergernis kon van de gezichten van de performers afgelezen worden. Het publiek zat er ook een beetje beteuterd bij.

Dacosse bood zijn excuses aan en de groep besloot het podium te verlaten. Na een kleine tien minuten die onder zulke omstandigheden een eeuwigheid lijken, bleek het probleem opgelost. De groep besloot hun programma alsnog af te werken. Het publiek stelde dit duidelijk op prijs. Jammer dat het concert op deze manier een beetje in mineur eindigde. Artiesten van dit niveau horen thuis op de grote Europese jazz festivals waar ze kunnen rekenen op een organisatie die evenredig is met hun niveau.

Geen excuses

Na afloop van het concert wisselde ik even van gedachte met enkele leden van de band. Het bleek dat niemand van de organisatie de moeite had genomen om hen een verklaring te geven voor het gebeuren of excuses had aangeboden voor het spijtig incident. Relationele vaardigheden, tact en respect voor de artiest maken deel uit van het professionalisme van organisatoren, velen onder hen hebben op dit vlak blijkbaar dringend bijscholing nodig.

Dacosse en zijn vrienden hebben er in ieder geval voor gezorgd dat ik voldaan en goedgehumeurd huiswaarts ben gekeerd, ik dank hen hiervoor.